August302008
Open brief aan het Kabinet
Op Prinsjesdag wordt weer gepleit voor verdraagzaanheid en menselijkheid.Er zijn mensen in Nederland die op dit moment geen werk hebben en ook weining kans hebben dat te vinden. Alle juichende berichten ten spijt van de commissie Bakker, die ervan uitgaat dat iedereen werk heeft (terwijl hij zelf massaal mensen de werkloosheid in jaagt).
Zijn ex werknemers hebben vanaf nu nog 1 jaar de kans om een baan te vinden, zonder in de financiele problemen te komen. Daarnaa denken de aankomend werklozen dat er een uitkering is. Niets is minder waar. de uitkering is vervangen door werkplicht in geaccepteerde arbeid waar geen rekening wordt gehouden met iemands verleden, want alle werk is werk.
Tegeijkertijd is voorziening voor kosten van levensonderhoud voor mensen die daarin door omstandigheden zelf niet in kunnen voorzien defacto afgeschaft, zonder dat hierover ooit een serieus debat is geweest en zonder dat de aankomend werkloze dit op een heldere wijze is duidelijk gemaakt.
- Als je jezelfrespect niet wilt opgeven rest slechts afzien van recht op inkomen. Deze vlucht in de grijze werld van zwart werken diverse mini banen tegen minimale inkomsten is de garantie om af te zakken tot de onderklasse, die naar verloop van tijd deze inmenging in hun sub cultuur niet zal accepteren.
- Je bent als werkloze zelf de oorzaak van je werkloosheid (niet het beleid van de heer Bakker die aan zijn activiteiten een miljoenen bonus overhoudt)
- 45 plussers maken, ondanks de publikaties en onderzoeks commissies nog steeds geen of minimale kans op uitzicht op baan. Niet omdat er geen werk is, maar simpleweg omdat er een aantal factoren zijn waardoor werkgevers geen belangstelling voor deze mensen met ervaring en vakkennis hebben.
- De wereld om ons heen is aan het veranderen, maar de overheids visie blijft streken in een irieel panopticum waarbinnen individuele burgers geen recht van spreken hebben. Om het nog erger te maken beseffen beleidmakers dit niet of hebben geen antwoord met als consequentie dat gekozen wordt voor een model van tomeloze repressie van individuele kracht van de mens om zich aan te passen aan veranderende omstandigheden.
- De vervanging van het sociale vangnet waarmee iedereen bekend is, door workfare, maakt het voor mensen die hun hele leven gewerkt hebben onmogelijk om nog langer als gewaardeerd burger te functioneren. Dat is allemaal nog tot daaraantoe, maar waarom verteld u niet in een pagina grote advertentie dat iedere Nederlander vanaf nu geen ondersteuning van de overheid krijgt als hij/zij geen werk heeft?
- Veel traditionele banen worden vervangen door on-line dienstverlening waarmee nieuwe werkgelegenheid wordt gecreerd. Het probleem is wel dat bestaande ervaring opgedaan in een leven lang werken, worden razend snel door de tijd achterhaald. De kans dat de aankomende stroom werklozen (45-60) een kans heeft om in deze nieuwe arbeidsmarkt te overleven is minimaal.
Waarom promoot u de re-integratie initiatieven niet als het laatste redmiddel voor de onderklasse van nederland. Door te stellen dat alle werk werk is bombardeerd u iedere nederlander tot aankomend lid van de onderklasse aangezien vanuit workfirst niemand een baan vindt.
Uw beleid is een schokkend naieve mix van toekomst gericht denken en een geloof in wereld die op dit moment niet bestaat maar wel wordt gebruikt ter ontwikkeling van staand beleid dat op semi dicatoriale wijze wordt doorgedrukt zonder rekening te houden met de individuele belangen van mljoenen Nederlanders die hierdoor binnne 2 jaar in ernstige financiele nood zullen komen.
Op de bijstandsgerechtigden is de sociale techniek van het panopticum vanuit de Sociale Dienst van toepassing. Zo zou je althans het stelsel van maatregelen kunnen noemen, waarmee bijstandsgerechtigden te maken krijgen. Wie een uitkering aanvraagt, krijgt een huisbezoek. Daarbij moet zowel vrijwel de gehele administratie als de leefsituatie zichtbaar gemaakt worden. Ook mensen die al een uitkering hebben, kunnen eventueel een huisbezoek verwachten. Voortdurend zijn er routinematige onderzoeken, waarbij alle privé gegevens over leefomstandigheden, bankrekeningen, uitgavenpatroon, sociale relaties, eventueel vrijwilligerswerk, enzovoort steeds opnieuw op tafel gelegd, ‘zichtbaar’ gemaakt moeten worden. Daarnaast worden mensen die nu niet geschikt zijn voor de arbeidsmarkt, maar dat in de toekomst wel, onderworpen aan allerlei vormen van trajectbegeleiding via vaak particuliere reïntegratie-instituten. Mensen zijn zich er over het algemeen zeer van bewust dat ze voortdurend worden waargenomen, dat ze voortdurend ‘zichtbaar’ zijn. Wat dit betreft, klopt de waarneming van sociologen dat bijstandsgerechtigden het symbool van de anonieme macht -de Sociale Dienst- altijd in hun gedachten hebben. Vanwege die constante zichtbaarheid denken ze vanuit zichzelf iedere dag wel aan die dienst. Dat ze weinig werkelijk contact hebben met deze instantie, is daarbij niet van belang. Ze ‘verinnerlijken’ de anonieme macht van de Sociale Dienst. Bij de gedachtengangen die uitkeringsgerechtigden dan hebben, gaat het voortdurend over de grenzen van de sociale techniek van het panopticum die op hen wordt toegepast. Mag je een huisbezoek weigeren? Moet ik echt alle giroafschriften van de laatste drie maanden laten zien, moet ik de originelen laten zien, mag ik uitgaven voor de boodschappen afplakken, is een medische keuring verplicht? De arbeidsbemiddelaar heeft mij een aanbod gedaan voor bemiddeling, mag ik dan weigeren? Angst voor de anonieme macht van de sociale dienst speelt een belangrijke rol. Klanten malen hierover door en vermengen dit met fantasieën over hoe aan het sociaal panopticum te ontsnappen. De mensen definiëren hun situatie en schatten hun mogelijkheden en onmogelijkheden in. Sommigen definiëren zich als ziek: Ik kan er niet meer tegen, ik kan die druk niet hebben, ik denk er voortdurend aan, wat kan ik doen om met rust gelaten te worden? Deze mensen komen op spreekuren van sociale raadslieden en advocaten, waar de medewerkers onderhandelen met de bewakers, die de techniek van het sociaal panopticum toepassen, over de grenzen ervan in individuele situaties. En soms, wanneer uit ‘humane’ overwegingen de toepassing van de techniek echt absurd is, wordt een bepaalde regeling door bijvoorbeeld de ombudsman of een zelforganisatie in de publiciteit gebracht of wordt op een hoger niveau met bewakers onderhandeld over wijziging van een regeling. Bij die onderhandelingen over hoe totaal mag de techniek worden toegepast gaat het enerzijds om een juridisering van de problematiek en anderzijds om een medische vluchtroute. In het woud van regels is soms een gedeeltelijke ontsnapping aan het sociaal panopticum mogelijk. En mensen doen steeds meer een beroep op ‘ziektewinst’, waarbij ze aangeven te ziek te zijn om aan bepaalde verplichtingen te voldoen en de maatschappelijke autoriteit van medici gebruikt wordt om te ontsnappen. Er mogen dan voortdurend onderhandelingen zijn over de grenzen van het panopticum en op wie het van toepassing is, feit is dat de bewakers erop uit zijn de techniek steeds verder te vervolmaken en uit te breiden. De zichtbaarheid van zowel bewakers als diegenen die bewaakt worden, moet worden geperfectioneerd. Daarom worden ook steeds meer instanties bij de toepassing van de techniek van het sociaal panopticum betrokken. In Amsterdam gaan vele instanties voor sociale uitkeringen en arbeidsbemiddeling samenwerken in een verzamelgebouw dat heel toepasselijk ‘de toonkamer’ heet. (In ‘s-Hertogenbosch zit alles bij elkaar in “Entreon” op de toepasselijke “Magistratenlaan” in het “Paleiskwartier”).
